Thursday, 15 March 2018

हॉकिंग गेले तेव्हाची गोष्ट...

त्या दिवशी मी मरीन ड्राइव्हला येऊन बसलो होतो. बसल्यावर फेसबुक उघडलं, कुणीतरी news शेअर केली होती...

"Physicist Stephen Hawking passes away"

माझ्या डोळ्यांनी ती बातमी यांत्रिकपणे वाचली आणि मी मोबाईल लॉक करून खिशात ठेऊन दिला. मी शेवटचा मोबाईल तेव्हा वापरला होता. त्यामुळं मला ती स्पेसिफिक बातमी वाचल्याचं आठवतंय. माझ्या डोक्यात विचार घोंगावत होते....सॉरी मी पर्सनल सांगायला लागलो. पण आधी तुम्हाला त्यावेळी जगात काय चालू होतं ते सांगायचंय नाही का.

ओक्के. मी माझ्याबद्दल नंतर सांगतो, पहिल्यांदा त्यावेळी जगात काय चाललं होतं ते आठवेल तसं सांगतो.

सगळ्यात शेवटची महत्वाची बातमी आत्ता सांगितली तशी Stephen Hawking ची होती. माझा रुममेट एखाद्या दिवशी कुणा मोठ्या व्यक्तीचा जन्मदिवस वैगेरे असला की whatsapp ला त्या व्यक्तीचा फोटो स्टेटसला टाकायचा. म्हणजे तो UPSCचा अभ्यास करत होता, आणि त्याला सगळ्या गोष्टींबद्दल सगळं कसं माहिती आहे हे दाखवायची आवड होती, म्हणजे मला तर असं वाटायचं बर का. तर त्या दिवशी सकाळी उठल्यावर मी नेहमीप्रमाणं whatsapp वर सगळ्यांचे स्टेटस पाहत होतो, तेव्हा त्याने Einstein चा टाकलेला फोटो पहिला. मी त्याला विचारल्यावर त्यानं सांगितलेलं की आज Einstein चा वाढदिवस आहे. आणि आपण रोहित शेट्टीचा फॅन होतो, म्हणजे आहे. आपल्याला त्याच्या पिक्चरमध्ये हवेत उडवलेल्या गाड्या जाम entertainig वाटतात. तेव्हा whatsapp पाहून झाल्यावर फेसबुक बघताना रोहित शेट्टीच्या फॅन पेजवर त्याचा बड्डे असल्याचं कळालं. आणि नंतर आमिर खानचा बड्डे असल्याचंही कळालं, लक्षात राहिलं, कारण मी माझ्या whatsapp स्टेटसला आमिरचा आणि रोहित शेट्टीच्या बड्डेचे स्टेटस टाकले होते.

हे सगळं सांगितलं कारण त्या दिवसात याच गोष्टी मी फेसबुक-whatsapp वर पहिल्या होत्या, त्या लक्षात राहिल्या. आणि आता हे सांगताना अचानक आठवलं की त्या दिवसाच्या साधारण एक आठवड्यापूर्वी वैगेरे श्रीदेवीपण Rest in Peace झालेली..... मला आवडायची, म्हणजे माधुरीनंतर तीच आवडायची.
आता विषय निघालाच आहे म्हणून सांगतो, आमच्या रुममेटला स्मिता पाटील आवडते.

तर हॉकिंग गेला त्या दिवसाच्या आदल्या दिवशी मुंबईत आदिवासी शेतकऱ्यांचा मोर्चा आला होता. लाल झेंडे घेऊन मोठ्या संख्येने ते शेतकरी मुंबईत आले होते.
माझ्या त्या रुममेटने सांगितलं त्याप्रमाणं त्या आदिवासींना ते कसत असलेल्या जमिनी आपल्या नावावर करता येत नव्हत्या. तसा कायदा वैगेरे पास झाला होता तरी ते कसत असलेल्या जमिनींवरील हक्क त्यांना मिळाले नव्हते. मोर्चातली ही मुख्य मागणी होती. त्या रुममेटला...त्याला आम्ही KD म्हणायचो. आम्ही म्हणजे आम्ही तिघ राहत होतो. तो SIAC ला होता.....
व सॉरी मी परत पर्सनल सांगू लागलो. तर सांगायचं काय होतं की KD ला बऱ्यापैकी नॉलेज होत बर का...तसा सांगायचा तो बरीच माहिती, सगळं कळल्यावर चांगलं वाटायचं...पण तरी मला त्याचा उगाच राग यायचा. तो दिखाऊ आहे असं माझं मत झालं होतं.

हा, तर तो मोर्चा यशस्वी झाला आणि शेतकऱ्यांच्या मागण्या मान्य करायचं आश्वासन दिल्याचं KD न मला सांगितलेलं मला आठवतंय. जगाबद्दल सांगायचं झालं तर KD आणि त्याचा मित्र डोन्या...त्याच नाव माहिती नाय, पण तो मित्र आला की KD आणि तो ट्रम्प-अमेरिका-रशिया-कोरिया-अंटार्क्टिका ते मोदी आणि पुन्हा ट्रम्प अशा ढीगभर विषयावर बोलायचे...तो आला की एकदातरी ट्रम्पला शिव्या द्यायचा...त्यामुळं आम्ही म्हणजे KD सोडून आम्ही दोघा रुममेटनी त्याच नाव डोन्या ठेवलं होतं. हा तर काय सांगत होतो की KD आणि डोन्या जगाबद्दल बोलायचे सारखे. ग्लोबल वॉर्मिंग का क्लायमेट चेंज कमी करण्यासाठी पॅरिसला कसला करार झाला होता. त्यातून डोनाल्ड ट्रम्पमुळं अमेरिका बाहेर पडलेली. आणि अमेरिका दरवेळीच कशी ढोंगीपणा करते याबद्दल KD तावातावानं सांगायचा. KD कडून ऐकलेल्या गोष्टीच सांगू शकतो मी जगाबद्दल.
आणि हो नॉर्थ कोरियान nuclear test केली होती बहुतेक आणि अमेरिकेनं साऊथ कोरियात त्यांची मिसाईल सोडायचा बेस वैगेरे तयार केला होता असंही KD बोलला होता.

KD आणि डोन्या असो किंवा आणखी कुणीही असो, भारतातल्या politics वर बोलायला लागले की मला जाम उदास वाटायचं. विषय एकच असायचा, त्या विषयाभोवतीच चर्चा फिरायची. तो विषय म्हणजे मोदी. आणि चर्चा करणारे सगळे तीन गटात विभागलेले होते, एक गट म्हणायचा मोदींसारखा ग्रेट माणूस नाही. दुसरा गट म्हणायचा मोदीसारखा वाईट माणूस नाही. तिसरा गट माझ्यासारख्यांचा होता. बोअर माणसांचा. फेसबुक, व्हाट्सप्प, पेपर आणि मित्रांच्या चर्चा...सगळीकडच्या चर्चा कुठंही सुरू झाल्या की याच विषयाला येऊन मिळायच्या आणि मग याच विषयाच्या बाजूने आणि विरुद्ध बोलणाऱ्यांच्यात मवाळ ते जहाल चर्चा व्हायच्या. आणि कधीकधी विषय इतका पेटायचा की एकमेकांची पर्सनल उनीधुनी काढली जायची....कधी कधी मजा यायची, पण बऱ्याचदा उदास व्हायचं. असल्या चर्चा सुरू झाल्या की मी मोबाईल काढून एलियन शूटर खेळत बसायचो. त्यामुळं भारताच्या politics बद्दल मी काही सांगू शकत नाही कारण मला आणखी उदास वाटेल....
जाऊदे तो विषय...

त्यावेळच्या जगाबद्दल...हा त्यावेळी मोबाईलचा वापर प्रचंड वाढला होता. म्हणजे मोबाईलशिवाय जगण अशक्यच झालं होतं. सकाळी मोबाईलच्या अलार्म ऐकून जाग येत होती आणि रात्री फेसबुक-व्हाट्सअप्प-युट्युब बघत झोप लागत होती. म्हणजे आमच्या रूमवर साधारण संध्याकाळी आम्ही तिघ नावाला एकत्र राहायचो, तिघांच बोलणं खूप कमी असायचं. तिघंही मोबाईल पाहत बसलेलो असायचो, काही काम नसलं तर. मेसवाल्याचा डबा यायचा, मग जेवतानाही बऱ्याचदा तिघ मोबाईल पाहत जेवायचो. आणि जर डबा नाही आला तर आम्ही ऑनलाईन ऑर्डर मागवायचो. आमच्या दुसऱ्या रुममेटचा मुलगी पाहायचा कार्यक्रम सुरू झाला होता, तर मुलींचे फोटो आणि बायोडाटा त्याला व्हाट्सअप्पवर यायचे. तो कोल्हापूरचा होता, सारखं मुली पाहायला जाणं त्याला शक्य नव्हतं म्हणून तो व्हाट्सअपवर फोटो आणि बायोडाटा मागवायचा. मग त्याला एखादी आवडली तर आम्ही दोघे तिची माहिती फेसबुकवरून काढायचो. KD आम्हाला असलं करताना बघून आम्हाला शिव्या घालायचा...त्याला हे चिप वाटायचं. आम्हाला हा चिप म्हणायचा...यानं मात्र त्याच्या गर्लफ्रेंडच्या अकाउंटची डिटेक्टिव्हगिरी करायचा. म्हणजे एकदा आमच्या समोर फोनवरून तिला "त्याच्याशी का बोलतेय अजून फेसबुकवर....हो मी वाचले तुझे मेसेज, पण तू अजून का बोलतेय त्याच्याशी" असलं जोरात ओरडतात ऐकलं होतं. साला हापण ढोंगीच होता....

सॉरी, लय भरकटलो. तर सांगायचं काय तर मोबाईल म्हणजे खूप महत्वचा झाला होता.

आणखी काय सांगू....
हा जगाबद्दल विचारतोय म्हणून सांगतो बर का,
डी सी कॉमिक चा जस्टीस लीग आला होता आणि मार्व्हल चा इन्फिनिटी वॉर अजून यायचा होता. म्हणजे मी जस्टीस लीग पहिला नव्हता, आपल्याला मार्व्हल आणि avengers जास्ती आवडतात. सगळ्यात जास्ती आयर्न मॅन....रॉबर्ट.
आणि आमिरचा ठग्स ऑफ हिंदोस्तान अजून यायचा होता....
हो...पद्मवतीच्या वेळी खूप दंगा झाला होता...

डोकं दुखायला लागलंय ओ.
अचानक...
आता बास करतो जगाबद्दल...
माझं थोडं सांगतो....

....डोकं जड व्हायला लागलंय...

हा,
म्हणजे मी कंपनीत resign चं इंटिमेशन HR ला देऊन त्यादिवशी मरिन ड्राइव्हला आलो होतो. मघाशी सांगितलं तसं डोक्यात विचार घोंगावत होते. कंपनीत एक दिवस सुद्धा राहायची इच्छा नव्हती. पिळून काढत होते साले. गेल्याच आठवड्यात बॉसशी जोरात भांडण झालं, आणि ठरवलं तस आज इंटिमेशन देऊन आलो. जरा मोकळं वाटंत होतं, पण टेन्शन जास्त आलं होतं.

मला मरीन ड्राइव्हनंतरच काही आठवेना...
अरे काहीच आठवेना...

मी इथं कसा आलो?
मी कुठं आहे?


आ....
माझं डोकं दुखू लागलंय जोरात....
जड होऊ लागलंय...

माझे डोळे पण दुखायला लागलेत...
काय होतंय मला?

तुम्ही....

अरे !!

अरे तुम्ही कोण आहात?
मी इतका वेळ काय बडबडत होतो??

आणि...ब्लर कसे दिसताय सगळे?

तुमच्या माग...त्या वायरी तर स्पष्ट दिसताहेत...

तुम्ही सगळे......तुम्ही .....होलोग्राम!

आ .....
डोकं फुटायला झालंय....

मी कुठं आहे?
.
.
.
....माझं डोकं....

~end~


_________________________________________________________

Inspiration :
• Hawking expressed concern that life on Earth is at risk from a sudden nuclear war, a genetically engineered virus, global warming, or other dangers humans have not yet thought of. (Ref : wikipedia, NYT, The Daily Telegraph)

• Hawking stated that, given the vastness of the universe, aliens likely exist, but that contact with them should be avoided. He warned that aliens might pillage Earth for resources. In 2010 he said, "If aliens visit us, the outcome would be much as when Columbus landed in America, which didn't turn out well for the Native Americans." (Ref : wikipedia, NYT, The Daily Telegraph)

• Hawking warned that superintelligent artificial intelligence could be pivotal in steering humanity's fate, stating that "the potential benefits are huge... Success in creating AI would be the biggest event in human history. It might also be the last, unless we learn how to avoid the risks." (Ref : wikipedia, The Independent, BBC News)

• Hawking feared Donald Trump's policies on global warming could endanger the planet and make global warming irreversible. Hawking said, "Climate change is one of the great dangers we face, and it's one we can prevent if we act now. By denying the evidence for climate change, and pulling out of the Paris Climate Agreement, Donald Trump will cause avoidable environmental damage to our beautiful planet, endangering the natural world, for us and our children." Hawking further stated that this could lead Earth "to become like Venus, with a temperature of two hundred and fifty degrees, and raining sulphuric acid". (Ref : Wikipedia, BBC News,The Independent)

• And this one :
In 2006 Hawking posed an open question on the Internet: "In a world that is in chaos politically, socially and environmentally, how can the human race sustain another 100 years?", later clarifying: "I don't know the answer. That is why I asked the question, to get people to think about it, and to be aware of the dangers we now face."

(Ref : Wikipedia, The Guardian)


Thursday, 4 January 2018

कुणी आहे का?






पावसाळ्याचे दिवस होते, बाहेरच्या ढगांमुळं आणि होस्टेलच्या मूळच्याच कोंदटपणामुळं रूममध्ये अंधार झाला होता, म्हणून त्यानं रुममधला बल्ब लावला होता. बल्बचा पिवळट पांढरा प्रकाश रूममध्ये साचला होता. चारजण दाटीवाटीनं झोपू शकतील एवढी ती रुम दोघांसाठी दिलेली होती. झोपल्यावर पायाखाली अर्धा माणूस जागा मोकळी राहील इतकी लांब होती खोली. एक दार, एक खिडकी होती. खिडकीला लहान आरसा बांधला होता. खिडकीत पॅराशूटची छोटी बॉटल आणि झटॅकचा लहान डबा होता. एक कंगवा होता. रूमच्या भिंतीतच कपाट होतं. त्याचं एक दार मोडलेलं होतं. आत दोन कप्प्यात पुस्तकं आणि वह्या अस्ताव्यस्त कोंबलेल्या होत्या. खालच्या कप्प्यात बॅगा होत्या, स्टीलचा रिकामा डबा होता. त्यातले चिवडा-लाडू आणल्या दिवशीच संपले होते. रुमचं दार उघडं होतं. दाराजवळ झाडू होता, सुपली होती, ३ चपला, एक स्पोर्ट शु, एक dms होता. दाराच्या विरुद्ध कोपऱ्यात टेबलखाली लोकसत्ताचा ढीग पडला होता. ढिगाशेजारी एक प्लॅस्टिकची बादली आणि त्यात अर्धी कापलेली पाण्याची बॉटल होती. टेबलवर हिटर पडला होता. टेबलच्यावर भिंतीवर गर्दीन कपडे अडकवलेले होते. कपाटाच्या विरुद्ध भिंतीवर करीनाचा, कतरिनाचा पेपरमधला कोरून कापलेला फोटो चिटकवलेला होता. तिथून थोड्या अंतरावर "आत्मविश्वासाची शक्ती" असं हेडिंग असलेला पेपरमधला लेख अर्धवट फाटलेल्या अवस्थेत चिटकवला होता. फिकट पिवळ्या रंगाच्या त्या भिंतीवर एवढया तीन स्पष्ट गोष्टी सोडल्या तर अशा बऱ्याच चिकटवलेल्या गोष्टी फाडून टाकल्याचे दर्शवणारे कोरे चौकोन होते, ज्यातून भिंतीचा जुना निळा रंग दिसत होता. खाली दोन गाद्या टाकलेल्या होत्या, बहुतेक एक-दोन आठवड्यापासून त्या तशाच अंथरलेल्या असाव्या.

दुपारी कॉलेज बुडवून तो manual आणि assignments लिहीत त्या गादीवर बसला होता. Assignments लिहून झाले होते. तो Manual मधल्या diagrams काढत होता. समोर एक manual उघडलेलं होतं. त्यात बघून बोथट टोक झालेल्या पेन्सिलन तो उभ्या आडव्या रेषा मारत diagram काढत होता. जीन्स आणि टीशर्ट घालूनच तो completion करत बसला होता. सबमिशनचा शेवटचा दिवस होता, आणि soil science चं सबमिशन केलं नाही तर इंटर्नल मार्क्स अजिबात मिळत नाहीत हे कॉलेजजाहीर होतं. पाचपर्यंत सर केबिनमध्ये असतात, नंतर घरी जातात.

त्याने घड्याळात पाहिलं. पावणेपाच झाले होते. त्याने शेवटची diagram पटकन काढली. नाव द्यायची राहिली होती, त्याने तसच manual बंद करून हातात घेतलं. पेन्सिल,पेन खिशात कोंबल. दुसरं manual कपाटात टाकलं. Assignment घेतली आणि उठून दारात आला. पायात सँडल चढवले आणि लॉबीतून पळतच होस्टेलच्या बाहेर आला. बाहेर ढग दाटून आल्यामुळं अंधार दाटला होता. लवकरच पाऊस पडेल अस वातावरण झालं होतं. हॉस्टेलपासून soil science department चालत दहा मिनिटाच्या अंतरावर होतं, पण पावसामुळं सर लवकर जाण्याची शक्यता वाटल्यामुळ तो पळतच निघाला. त्याला रस्त्यात कुणीतरी हाक मारली, पण तो तिकडं न बघता तसाच पळत गेला. रिमझिम पाऊस सुरू झाला. तो पळतच soil department समोर येऊन थांबला. जरा वेळ मोठ्याने श्वास घेत गुडघ्यावर हात टेकवून झुकून उभा राहिला. बारीक पाऊस पडत होता, पण तो मोठ्या चिंचेच्या झाडाखाली उभा होता, इतका भिजत नव्हता. त्याच्या समोर गेटच्या पलीकडं ती soil डिपार्टमेंट ची भव्य, सुंदर, दगडी इमारत पावसात भिजत उभी होती. इंग्रजांनी बांधलेली ती इमारत म्हणे दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात रेडक्रॉसने जखमी लोकांच्या उपचारासाठी तात्पुरती वापरली होती. इंग्रजांच्या उत्कृष्ट बांधकामाचा नमुना असलेली ती इमारत त्याच्यासमोर उभी होती. त्याचा श्वास आता संथ झाला.

तो गेटमधून आत गेला. मग पायऱ्या चढून व्हरांड्यात आला. इमारतीच्या दोन्ही बाजूनी बाहेरून बुरुजासारखा दिसणारा मनोरेवजा गोल जिना होता. त्या जिन्यावरून वर जाताना गोल फिरत जावं लागायचं. वर जाताना नागमोडी वळण घेणाऱ्या दगडी पायऱ्या आणि बाजूला दगडी भिंती होत्या. पायऱ्या चढताना वरून खाली कोण उतरतय किंवा खालून वर आपल्या मागून कोण येतंय कळत नसायचं. सरांची केबिन वरच्या मजल्यावर होती. जिना पटपट चढत त्यानं घड्याळ पाहिलं-पाच वाजतच आल्या होत्या. पाच वाजण्याच्या सुमार असला तरी सगळं चिडीचूप होतं. पाऊस आता वाढला होता, जोरात आवाज येऊ लागला. तो पटपट जिना चढताना त्याला त्याच्याच पावलांचा आवाज येत होता. तो वर पोहोचला, पळतच सरांच्या केबिनमध्ये घुसला. सर टेबलवरची पुस्तकं गोळा करत होते. कुणीतरी आल्याच लक्षात येऊन त्यांनी चष्म्यातून त्याच्याकडं पाहिलं, मग हातानं खून करून काय असं विचारल आणि हातातली पुस्तकं बाजूच्या कपाटात ठेवली.

तो बोलला , "सर.....सबमिशन..."

सरांच्या कपाळावर आठ्या पसरल्या. सर बोलले, "लवकर आलास..."

मग जरा त्रासून लगेच म्हणाले, " आणा इकडं"

त्यानं assignment चे ताव आणि manual सरांकडं दिलं. सरांनी त्याच्याकडं वैतागून पाहिलं आणि तो गठ्ठा कपाटात ठेवला.

तो थँक्स बोलून गॅलरीत आला. निश्वास सोडला. मग जिन्याकडं चालत निघाला. मागं कुलुप लावल्याचा आवाज आला. त्यानं मागं वळून पाहिलं, सर कुलूप लावून तो चाललेल्या जिन्याच्या विरुद्ध जिन्याकडं निघाले. वरच्या मजल्यावर फक्त सरांचीच केबिन उघडी होती. आता तीपण बंद झाली. सरांच्या एका हातात हँडबॅग होती. तो थांबला. सर जाईपर्यंत थांबला. सर जिन्यातून दिसेनासे झाले. सर गेल्यावर त्या गॅलरीत तो एकटाच राहिला. बाहेर जोरात पाऊस पडतच होता. तो गॅलरीत उभा राहून खाली पाहू लागला. खाली सर पळत त्यांच्या कारजवळ गेले, आणि दार उघडून आत बसले. कारची लाईट लागली, त्या प्रकाशात जोरात पडणाऱ्या पावसाच्या तिरकस रेषा दिसत होत्या. सरांची गाडी गेली. तो तसाच पाऊस बघत थांबला. मग पुन्हा जिन्याकडं जायला वळाला आणि जागेवरच थबकला. त्याचे डोळे भीतीयुक्त आश्चर्याने विस्फारले. तो ज्या जिन्याकडं निघाला होता त्या जिन्यात एक उंच धिप्पाड आकृती उभी आल्यासारखी त्याला अस्पष्ट दिसली. त्याचा घसा कोरडा पडला. तो सर खाली गेले त्या जिन्याकडं जायला वळला आणि पळतच जिन्याकडं गेला. जिन्यात जाण्याआधी त्यानं माग पाहिलं तर कुणीच नव्हतं. तो थांबला. तिथं कुलर होता. तसल्या पावसात त्याला तहान लागली होती. त्यानं त्या जिन्याकडं पाहतच पटकन ग्लासमध्ये पाणी घेतलं आणि गटगट पिऊन टाकलं. ग्लास ठेऊन तो जिन्यातून खाली पळत निघाला. त्याच्या अंगावर काटा आला होता. पळता पळता पायरीचा अंदाज चुकून तो पडला. भिंतीवर डोकं आपटलं. जोरात लागलं. डोळे उघडले, समोर पुन्हा ती आकृती अस्पष्ट दिसली. त्याच्या एकदम समोरच होती. त्याचे डोळे मिटले.

त्याने डोळे उघडले आणि उजेडामुळं लगेच झाकले. मग डोळ्यासमोर हात धरून अर्धवट उघडले. हात बाजूला सारला. डोळ्यासमोर झाडाच्या फांद्यातून सूर्याची किरणं डोळ्यावर येत होती. तो जमिनीवर झोपला होता. मग तो उठून बसला. तो soil science department च्या समोर होता. तो उठला. डोकं प्रचंड दुखत असल्याचं त्याला जाणवलं. दुपार झाली होती. सगळीकडं ऊन पडलं होतं. तो आजूबाजूला पाहू लागला. इमारत, तिच्यासमोरच गेट, गेटबाहेर रस्ता सगळं होतं. पण कुणीच माणूस दिसत नव्हतं. त्यानं घड्याळ पाहिलं. घड्याळ फुटलं होतं. त्याला काही समजेना. डोकं दुखतच होत. तो गेटमधून बाहेर रस्त्यावर आला. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला रस्ते संपेपर्यंत पाहिलं. कुणीच माणूस दिसत नव्हता. तो पळत जवळच असलेल्या कॉलेजच्या मेन बिल्डिंगकड गेला. तिथंही कुणीच नव्हतं. त्यानं क्लासरूम्समध्ये डोकावून पाहिलं. आत कुणीच नव्हतं. त्याला काहीच समजेनास झालं. डोकं दुखतच होतं. तो मेन बिल्डिंगच्या समोरच्या लॉनमध्ये आला. गोल फिरून सगळीकडं नीट पाहिलं. कुठंच कुणीच माणूस नव्हतं. त्यानं मेन बिल्डिंगच्या डोमच्या बरोबर खाली असलेल्या मोठ्या घड्याळात पाहिलं. त्या घड्याळात काटेच नव्हते! सगळा कॉलेजचा कॅम्पस सुन्न होता. तो ग्राउंडवर गेला, मग कँटीनमध्ये, मग स्टोर्समध्ये... एकही माणूस दिसला नाही. तो होस्टेलकडं पळत गेला. हॉस्टेलपर्यंतच्या रस्त्यातही कुणीच दिसलं नाही.
हॉस्टेलबाहेरही नाही. तो पळत आत गेला. आत पहिल्या रूममध्ये शिरला, आत कुणी नव्हतं. मग अजून ४-५ रूममध्ये जाऊन पाहिलं. कुणीच नव्हतं. तो लॉबीत आला आणि जोरात ओरडला....

"कुणी आहे का???????????"

त्याला त्याचाच आवाज परत ऐकू आला. मग शांत. कॉमन बाथरूममधून पाण्याचे ठिपके पडण्याचा आवाज येत होता फक्त.

टप... टप... टप...


- अभिजीत.

#random
#यादृच्छीक

abhi0118/04