कुणी आहे का?

पावसाळ्याचे दिवस होते, बाहेरच्या ढगांमुळं आणि होस्टेलच्या मूळच्याच कोंदटपणामुळं रूममध्ये अंधार झाला होता, म्हणून त्यानं रुममधला बल्ब लावला होता. बल्बचा पिवळट पांढरा प्रकाश रूममध्ये साचला होता. चारजण दाटीवाटीनं झोपू शकतील एवढी ती रुम दोघांसाठी दिलेली होती. झोपल्यावर पायाखाली अर्धा माणूस जागा मोकळी राहील इतकी लांब होती खोली. एक दार, एक खिडकी होती. खिडकीला लहान आरसा बांधला होता. खिडकीत पॅराशूटची छोटी बॉटल आणि झटॅकचा लहान डबा होता. एक कंगवा होता. रूमच्या भिंतीतच कपाट होतं. त्याचं एक दार मोडलेलं होतं. आत दोन कप्प्यात पुस्तकं आणि वह्या अस्ताव्यस्त कोंबलेल्या होत्या. खालच्या कप्प्यात बॅगा होत्या, स्टीलचा रिकामा डबा होता. त्यातले चिवडा-लाडू आणल्या दिवशीच संपले होते. रुमचं दार उघडं होतं. दाराजवळ झाडू होता, सुपली होती, ३ चपला, एक स्पोर्ट शु, एक dms होता. दाराच्या विरुद्ध कोपऱ्यात टेबलखाली लोकसत्ताचा ढीग पडला होता. ढिगाशेजारी एक प्लॅस्टिकची बादली आणि त्यात अर्धी कापलेली पाण्याची बॉटल होती. टेबलवर हिटर पडला होता. टेबलच्यावर भिंतीवर गर्दीन कपडे अडकवलेले होते. कपाटाच्या विरुद्ध भिंतीवर करीनाचा, कतरिनाचा पेपरमधला कोरून कापलेला फोटो चिटकवलेला होता. तिथून थोड्या अंतरावर "आत्मविश्वासाची शक्ती" असं हेडिंग असलेला पेपरमधला लेख अर्धवट फाटलेल्या अवस्थेत चिटकवला होता. फिकट पिवळ्या रंगाच्या त्या भिंतीवर एवढया तीन स्पष्ट गोष्टी सोडल्या तर अशा बऱ्याच चिकटवलेल्या गोष्टी फाडून टाकल्याचे दर्शवणारे कोरे चौकोन होते, ज्यातून भिंतीचा जुना निळा रंग दिसत होता. खाली दोन गाद्या टाकलेल्या होत्या, बहुतेक एक-दोन आठवड्यापासून त्या तशाच अंथरलेल्या असाव्या.

दुपारी कॉलेज बुडवून तो manual आणि assignments लिहीत त्या गादीवर बसला होता. Assignments लिहून झाले होते. तो Manual मधल्या diagrams काढत होता. समोर एक manual उघडलेलं होतं. त्यात बघून बोथट टोक झालेल्या पेन्सिलन तो उभ्या आडव्या रेषा मारत diagram काढत होता. जीन्स आणि टीशर्ट घालूनच तो completion करत बसला होता. सबमिशनचा शेवटचा दिवस होता, आणि soil science चं सबमिशन केलं नाही तर इंटर्नल मार्क्स अजिबात मिळत नाहीत हे कॉलेजजाहीर होतं. पाचपर्यंत सर केबिनमध्ये असतात, नंतर घरी जातात.

त्याने घड्याळात पाहिलं. पावणेपाच झाले होते. त्याने शेवटची diagram पटकन काढली. नाव द्यायची राहिली होती, त्याने तसच manual बंद करून हातात घेतलं. पेन्सिल,पेन खिशात कोंबल. दुसरं manual कपाटात टाकलं. Assignment घेतली आणि उठून दारात आला. पायात सँडल चढवले आणि लॉबीतून पळतच होस्टेलच्या बाहेर आला. बाहेर ढग दाटून आल्यामुळं अंधार दाटला होता. लवकरच पाऊस पडेल अस वातावरण झालं होतं. हॉस्टेलपासून soil science department चालत दहा मिनिटाच्या अंतरावर होतं, पण पावसामुळं सर लवकर जाण्याची शक्यता वाटल्यामुळ तो पळतच निघाला. त्याला रस्त्यात कुणीतरी हाक मारली, पण तो तिकडं न बघता तसाच पळत गेला. रिमझिम पाऊस सुरू झाला. तो पळतच soil department समोर येऊन थांबला. जरा वेळ मोठ्याने श्वास घेत गुडघ्यावर हात टेकवून झुकून उभा राहिला. बारीक पाऊस पडत होता, पण तो मोठ्या चिंचेच्या झाडाखाली उभा होता, इतका भिजत नव्हता. त्याच्या समोर गेटच्या पलीकडं ती soil डिपार्टमेंट ची भव्य, सुंदर, दगडी इमारत पावसात भिजत उभी होती. इंग्रजांनी बांधलेली ती इमारत म्हणे दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात रेडक्रॉसने जखमी लोकांच्या उपचारासाठी तात्पुरती वापरली होती. इंग्रजांच्या उत्कृष्ट बांधकामाचा नमुना असलेली ती इमारत त्याच्यासमोर उभी होती. त्याचा श्वास आता संथ झाला.

तो गेटमधून आत गेला. मग पायऱ्या चढून व्हरांड्यात आला. इमारतीच्या दोन्ही बाजूनी बाहेरून बुरुजासारखा दिसणारा मनोरेवजा गोल जिना होता. त्या जिन्यावरून वर जाताना गोल फिरत जावं लागायचं. वर जाताना नागमोडी वळण घेणाऱ्या दगडी पायऱ्या आणि बाजूला दगडी भिंती होत्या. पायऱ्या चढताना वरून खाली कोण उतरतय किंवा खालून वर आपल्या मागून कोण येतंय कळत नसायचं. सरांची केबिन वरच्या मजल्यावर होती. जिना पटपट चढत त्यानं घड्याळ पाहिलं-पाच वाजतच आल्या होत्या. पाच वाजण्याच्या सुमार असला तरी सगळं चिडीचूप होतं. पाऊस आता वाढला होता, जोरात आवाज येऊ लागला. तो पटपट जिना चढताना त्याला त्याच्याच पावलांचा आवाज येत होता. तो वर पोहोचला, पळतच सरांच्या केबिनमध्ये घुसला. सर टेबलवरची पुस्तकं गोळा करत होते. कुणीतरी आल्याच लक्षात येऊन त्यांनी चष्म्यातून त्याच्याकडं पाहिलं, मग हातानं खून करून काय असं विचारल आणि हातातली पुस्तकं बाजूच्या कपाटात ठेवली.

तो बोलला , "सर.....सबमिशन..."

सरांच्या कपाळावर आठ्या पसरल्या. सर बोलले, "लवकर आलास..."

मग जरा त्रासून लगेच म्हणाले, " आणा इकडं"

त्यानं assignment चे ताव आणि manual सरांकडं दिलं. सरांनी त्याच्याकडं वैतागून पाहिलं आणि तो गठ्ठा कपाटात ठेवला.

तो थँक्स बोलून गॅलरीत आला. निश्वास सोडला. मग जिन्याकडं चालत निघाला. मागं कुलुप लावल्याचा आवाज आला. त्यानं मागं वळून पाहिलं, सर कुलूप लावून तो चाललेल्या जिन्याच्या विरुद्ध जिन्याकडं निघाले. वरच्या मजल्यावर फक्त सरांचीच केबिन उघडी होती. आता तीपण बंद झाली. सरांच्या एका हातात हँडबॅग होती. तो थांबला. सर जाईपर्यंत थांबला. सर जिन्यातून दिसेनासे झाले. सर गेल्यावर त्या गॅलरीत तो एकटाच राहिला. बाहेर जोरात पाऊस पडतच होता. तो गॅलरीत उभा राहून खाली पाहू लागला. खाली सर पळत त्यांच्या कारजवळ गेले, आणि दार उघडून आत बसले. कारची लाईट लागली, त्या प्रकाशात जोरात पडणाऱ्या पावसाच्या तिरकस रेषा दिसत होत्या. सरांची गाडी गेली. तो तसाच पाऊस बघत थांबला. मग पुन्हा जिन्याकडं जायला वळाला आणि जागेवरच थबकला. त्याचे डोळे भीतीयुक्त आश्चर्याने विस्फारले. तो ज्या जिन्याकडं निघाला होता त्या जिन्यात एक उंच धिप्पाड आकृती उभी आल्यासारखी त्याला अस्पष्ट दिसली. त्याचा घसा कोरडा पडला. तो सर खाली गेले त्या जिन्याकडं जायला वळला आणि पळतच जिन्याकडं गेला. जिन्यात जाण्याआधी त्यानं माग पाहिलं तर कुणीच नव्हतं. तो थांबला. तिथं कुलर होता. तसल्या पावसात त्याला तहान लागली होती. त्यानं त्या जिन्याकडं पाहतच पटकन ग्लासमध्ये पाणी घेतलं आणि गटगट पिऊन टाकलं. ग्लास ठेऊन तो जिन्यातून खाली पळत निघाला. त्याच्या अंगावर काटा आला होता. पळता पळता पायरीचा अंदाज चुकून तो पडला. भिंतीवर डोकं आपटलं. जोरात लागलं. डोळे उघडले, समोर पुन्हा ती आकृती अस्पष्ट दिसली. त्याच्या एकदम समोरच होती. त्याचे डोळे मिटले.

त्याने डोळे उघडले आणि उजेडामुळं लगेच झाकले. मग डोळ्यासमोर हात धरून अर्धवट उघडले. हात बाजूला सारला. डोळ्यासमोर झाडाच्या फांद्यातून सूर्याची किरणं डोळ्यावर येत होती. तो जमिनीवर झोपला होता. मग तो उठून बसला. तो soil science department च्या समोर होता. तो उठला. डोकं प्रचंड दुखत असल्याचं त्याला जाणवलं. दुपार झाली होती. सगळीकडं ऊन पडलं होतं. तो आजूबाजूला पाहू लागला. इमारत, तिच्यासमोरच गेट, गेटबाहेर रस्ता सगळं होतं. पण कुणीच माणूस दिसत नव्हतं. त्यानं घड्याळ पाहिलं. घड्याळ फुटलं होतं. त्याला काही समजेना. डोकं दुखतच होत. तो गेटमधून बाहेर रस्त्यावर आला. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला रस्ते संपेपर्यंत पाहिलं. कुणीच माणूस दिसत नव्हता. तो पळत जवळच असलेल्या कॉलेजच्या मेन बिल्डिंगकड गेला. तिथंही कुणीच नव्हतं. त्यानं क्लासरूम्समध्ये डोकावून पाहिलं. आत कुणीच नव्हतं. त्याला काहीच समजेनास झालं. डोकं दुखतच होतं. तो मेन बिल्डिंगच्या समोरच्या लॉनमध्ये आला. गोल फिरून सगळीकडं नीट पाहिलं. कुठंच कुणीच माणूस नव्हतं. त्यानं मेन बिल्डिंगच्या डोमच्या बरोबर खाली असलेल्या मोठ्या घड्याळात पाहिलं. त्या घड्याळात काटेच नव्हते! सगळा कॉलेजचा कॅम्पस सुन्न होता. तो ग्राउंडवर गेला, मग कँटीनमध्ये, मग स्टोर्समध्ये... एकही माणूस दिसला नाही. तो होस्टेलकडं पळत गेला. हॉस्टेलपर्यंतच्या रस्त्यातही कुणीच दिसलं नाही.
हॉस्टेलबाहेरही नाही. तो पळत आत गेला. आत पहिल्या रूममध्ये शिरला, आत कुणी नव्हतं. मग अजून ४-५ रूममध्ये जाऊन पाहिलं. कुणीच नव्हतं. तो लॉबीत आला आणि जोरात ओरडला....

"कुणी आहे का???????????"

त्याला त्याचाच आवाज परत ऐकू आला. मग शांत. कॉमन बाथरूममधून पाण्याचे ठिपके पडण्याचा आवाज येत होता फक्त.

टप... टप... टप...


- अभिजीत.

#random
#यादृच्छीक

abhi0118/04