लिंकनंतर

*लिंकनंतर*

#random
#यादृच्छीक

त्यानं खाडकन फोन आपटला. पुन्हा एकदा मार्केटिंग करताना पलीकडून शिव्या खाव्या लागल्या होत्या. कितीही आदरपूर्वक बोला, एकतर पॉलिसीच नाव ऐकलं तरी फोन कट करतात लोक, कधी not interested तर आत्ता मिळाली तशी शिवी मिळते कधी कधी. तो मनातच एकदोन शिव्या हासडत विचार करत बसला. त्याला वैताग आला होता,पण तीनदा आधीचे जॉब सोडून बऱ्याच दिवसांनी कसंतरी हे काम मिळालं होतं. पर्याय नव्हता. डोक्याला हात लावून जरावेळ खुर्चीत तसाच बसून राहिला. मग खुर्चीत मागं रेलून बसला, हात डोक्यामागं बांधून सिलिंग फॅनकडं पाहत राहिला. मग भिंतीवरील घड्याळाकडं पाहिलं अकरा वाजले होते. कपाळावर मघापासून आठयांच पसरलेलं जाळं तसंच होतं. जरावेळान त्यानं टेबलावरील मोबाईल घेतला. Whatsapp चे मेसेजेस अनरीड करत बसला, पण वाचत नव्हता. फक्त इनबॉक्स clear केलं. मग फेसबुकवर स्क्रोल करत राहिला. फक्त डोळे त्या स्क्रीनवर होते. त्याच्या डोक्यात अजून मघाचा कॉल घुमत होता बहुतेक, कारण नेहमी ज्या पेजच्या प्रत्येक मिम्सच्या पोस्टवर एकटाच गालात किंवा जोरात हसणारा तो आज त्या पेजचे 3 मिम्स पाहूनही हसला नव्हता. कपाळावरील आठ्या तशाच होत्या. शेवटी त्यानं वैतागून मोबाईल परत टेबलवर ठेवून दिला. टेबलावरील फोनकडं एकदा पाहिलं.

"क्रिकेटर होणार...? ख्या ख्या ख्या"

बारावीत वर्गात गेस्टनी काय होणार या प्रश्नावर यानं दिलेल्या "क्रिकेटर" या उत्तरावर तो गेस्ट अस बोलून जोरात हसला होता, त्याच्या मागं वर्गातली मुलं आणि त्याचे सरसुद्धा हसले होते. त्याला अचानक तो प्रसंग आठवला. मनात एक शिवी हसडली. कपाळावर आठ्या तशाच होत्या. तो खुर्चीत डोक्यामाग हात बांधून रेलून बसला आणि पुन्हा सिलिंग फॅनकडं पाहत राहिला. Whatsapp च्या मेसेजच्या एकदम 5-6 नोटिफिक्शन्स वाजल्या. त्यानं मोबाईल हातात घेतला आणि मेसेज पाहू लागला. " KINGS 2014" ग्रुपवर कुणीतरी कसल्यातरी accident चे 5-6 फोटो टाकले होते आणि वर काहीतरी लिहिलं होतं. वैतागान तो होम्सक्रीनच बटन दाबणार इतक्यात आणखी एक मेसेज आला.

मनःशांती हवीय?
खालील लिंकवर क्लिक करा.

आणि पुढच्याच क्षणी मेसेज आला,

pls ignore, sent by mistake.

त्यानं त्या लिंकवर बोट टेकवलं.

***

भिंतीवरील घड्याळात सव्वाचार वाजले होते.
त्याच्या टेबलजवळ खूप लोक जमले होते. कुणी त्याचं तोंड हलवून पाहत होतं, 2-3 जणं त्याच्याशी बोलण्याचा प्रयत्न करत होते.पण तो गप्पच, नुसता बघत होता सगळ्यांकड. त्याच्या तोंडावर दोनदा पाणी मारलं होतं, त्यामुळं त्याच तोंड भिजल होतं. त्याच्या भोवतीच्या गर्दीच्या मागं घोळक्यात दबकी चर्चा चालू होती, सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याचे भाव होते. तो फक्त सगळ्यांकड पाहत होता. त्याच्या कपाळावर आठ्या नव्हत्या किंवा चेहऱ्यावर कसलाच भाव नव्हता. तो कोऱ्या चेहऱ्याने सगळ्यांकड फक्त पहात होता. त्याचा श्वास चालू होता. कुणीतरी त्याच्या गालात हलकी चापट मारली, तर तो त्याच शून्य चेहऱ्याने त्याच्याकडं पाहू लागला. श्वास त्याच संथ गतीनं चालू होता. त्याच्यासमोर त्या गर्दीचा खूप गोंगाट चालू होता. तो त्याच नजरेनं सगळ्यांकड पहात खुर्चीत बसलेला होता. त्याचे दोन्ही हात टेबलवर पसरलेले होते. त्या गडबडीत त्याचा मोबाईल टेबलवरून खाली पडलेला होता.


- अभिजीत.

लिफ्टखाली काहीच नाही.

पावणेसहा झाले. बायोमेट्रिक मशीन जवळ गर्दी जमली होती. लाईनच लागली होती. त्याचा नंबर आल्यावर त्यानं thumb केला. (thumb करणे : बायोमेट्रिक मशीन वर उपस्थिती नोंदवणे) त्यानं निळा मिक्रोचेक्सचा शर्ट, काळी पॅन्ट आणि चॉकलेटी शूज (सगळं इंटरव्यूच्या वेळी विकत घेतलेलं) घातले होते. पाठीवर एका खांद्यात अडकवलेली सॅक लटकत होती. तो लिफ्टपाशी आला. तिथंही लोक लिफ्टची वाट बघत उभे होते. विनाफ्रेमचा चष्मा घातलेल्या मॅडम स्तब्ध एकटक लिफ्टच्या दाराच्या बाजूच्या आकड्यांकडं पाहत उभ्या होत्या. बाजूच्या पायऱ्यांवर दोघे उभे होते. त्यातला एकाने खाली उभ्या तिसऱ्याबद्दल काहीतरी बोलून दुसऱ्याला टाळी दिली. दोघ जोरात हसले. तिसरा आलेला राग लपवत त्याने चेष्टा कशी मनावर घेतली नाही हे दाखवण्यासाठी ओढून ताणून हसला. लिफ्टबघ्या मॅडमच्या पलीकडं एक मुलगी दुसरीची पर्स हातात घेऊन " कसली भारीय !" असा इर्षायूक्त भाव चेहऱ्यावर आणून दुसरीशी काहीतरी बोलत होती. दरम्यान लिफ्ट वर आली. आत कुणीच नव्हतं. लिफ्टबघ्या मॅडम पहिल्यांदा आत गेल्या. मग त्या दोघी आत गेल्या. मग तो आणि शेवटी तिघे आत गेले. त्याने लिफ्टचं दार बंद केलं. मॅडमनी ग्राऊंडफ्लोअरच बटन दाबलं. 3...2...1....0. लिफ्ट थांबली. "ग्राउंड फ्लोअर" लिफ्टमधील रेकॉर्डिंग वाजू लागली. त्यानं दार उघडलं आणि....

....समोर गडद अंधार होता, काहीच दिसत नव्हतं. दोन-तीन सेकंद तो तसाच बाहेर बघत राहिला आणि अचानक लिफ्टमधून चर्रर्रर्र.. आवाज आला अन लगेच काच फुटल्यासारखा आवाज झाला आणि लिफ्टमधील वीज गेली,आतसुद्धा अंधार झाला... एक किंचाळी, एक-दोन भीतीने गाराठलेले "आ..." असे आवाज, मग नुसता गोंधळ..हे सगळं चालू असतानाच एका मोबाईलचा टॉर्च पेटला, मग आणखी एकदोन पेटले आणि क्षणातच सगळे बरोबरच विझले. अनेक अस्ताव्यस्त आवाज-गोंधळ-एखादा किंचाळीवजा आवाज. पुढचे दहा पंधरा सेकंद असं चाललं. मग पायाखालची जमीन (लिफ्टचं फ्लोअर) सरकली आणि सगळे ७-८ सेकंदासाठी प्रचंड वेगाने खाली अंधारात पडल्यासारखे खेचले गेले, पडताना प्रचंड किंचाळ्या ऐकू आल्या आणि पुढच्या क्षणाला सगळं शांत झालं. फक्त गडद काळा दिशाहीन, मितीहीन अंधार. कुठलाही आवाज नाही, कसलाही आकार नाही, कसलाही स्पर्श नाही, की कसली जाणीव नाही. ३ स्त्रिया नव्हत्या, ४ पुरुष नव्हते, काहीच शिल्लक राहिल नाही, फक्त काळ्या रंगाशिवाय. तोही निघून जाऊ लागला आणि मग शिल्लक काहीच राहिलं नाही, अगदी अवर्णनीय, अनाकलनीय, अस्तित्वहीन झालं सगळं...,

साळुंखी संध्याकाळी...

                     

१.शेवटचा तास..

शेवटचा तास होता. पोरांना ओरडून ओरडून सरांनी गप्प बसवलं होतं. सर खुर्चीत पाय लांब पसरून रेलून निवांत पेनने कान टोकरत बसले होते. ते कान टोकरनं त्यांना अत्यंत सुखावह वाटत असल्याचे भाव त्यांच्या चेहऱ्यावर पसरले होते. त्यांचे डोळे या प्रक्रियेच्या आनंदामुळे मिटले गेले होते. पहिल्या बकवरची पोर शांत असतात असं पूर्वी म्हटलं जाई. या वर्गातल्या सरांसमोरच्या पहिल्या बाकावर तिघ बसली होती. त्यातला एकजण वर्गातल्या कोपऱ्यात असलेलं कोळ्याच जाळ पाहत बसला होता. जाळं पाहताना त्याचं तोंड नकळत उघडलं होतं. त्या बाकावरील उरलेली दोघ सरांकडं पाहून एकमेकांच्या कानात काहीतरी बोलून तोंड दाबून हसू आवरत होती. मग मधल्यानं कोळ्याच्या जाळ्याकडं बघत बसलेल्याकडं पाहिलं. आणि त्याच्या उघडलेल्या तोंडात पेन्सिल टाकली. तशी ती दोघ पुन्हा तोंड दाबून हसू रोखू लागली. कोळीजाळंबघ्या मुलानं रागानं आणि प्रतिक्षिप्त क्रियेत झटकल्यासारखी पेन्सिल तोंडातून फेकून दिली ती सरांच्या बाजूला जाऊन पडली. किंचित आवाज झाला. सरांनी डोळे उघडल्यासारखे करून पुन्हा झाकले. मग मधल्याने जाळंबघ्या मित्राच्या खांद्यावर हात टाकून त्याचा राग घालवण्याचा प्रयत्न केला. आणि त्याच्या कानात हसू दाबत काहीतरी सांगितलं. तसा तो जाळीबघ्या हसू दाबण्याचा नादात जोरातच हसला. मग बाजूचे दोघेपण हसले. मग सगळा वर्ग हसला. दरम्यान सर दचकून जागे झाले. तपासाअंती बाजूच्या बाकवरील मुलींची साक्ष विचारात घेऊन सरांनी पुढच्या बाकावरील तिघांना दातओठ खात पाचपाच छड्या दिल्या. आयायायाया हा शब्द वेगवेगळ्या प्रकारात तिघांनी ओरडत हात झटकला.

२. लेंगावाला - शेळीवाला.

मुलांच्या हसण्याचा आवाज ऐकून वर्गाच्या खिडकीवर बसलेली साळुंखी उडून गुलमोहराच्या झाडावर जाऊन बसली. झाड शाळेमागच्या मारुतीच्या देवळाजवळ होतं. झाडाखाली दुपारपासून पांढरा लेंगा सदरा घातलेला माणूस अस्ताव्यस्त पडला होता. कपडे मातीत लोळल्यान मळले होते. बाजूला सायकल पडली होती. सायकलला अडकवलेली पोत्याची पिशवी खाली पडली होती, मोकळीक होती. गावातच बनवून घेतलेली जाड लेदरची चप्पल एका पायातून पडली होती, दुसऱ्या पायात अर्धी अडकली होती. त्याचा तोंडावर माशा बसत होत्या. चरायला नेलेल्या शेळ्या माघारी घेऊन येणारा दुसरा माणूस गुलमोहराजवळ आला. त्यानं डोक्यावर फाटक कापड कसतरी गुंडाळल होतं. दोन्ही हाताचे कोपर मागे घेऊन त्यात लांब काठी अडकवली होती. अंगात जुना मळका सदरा होता आणि काळी जुनी, फडायला काढलेली आपरी पॅन्ट होती. पायात जाड गावातच बनवून घेतलेल्या वहाणा होत्या. ओठांखाली तंबाखू चघळत खुरटी वाढलेली दाढी खाजवत तो शेळीवला त्या पसरलेल्या लेंगावाल्याजवळ आला. हातातली काठी त्या पसरलेल्या लेंगावाल्याच्या पाठीवर हलकेच आपटत तो तंबाखूची पिंक टाकत ओरडला ," आरं उट की लका, दिस मावळाय आला की....आयला शेरड रानात न्हेताना जी उताणा पडलाय...आजून सूद नाय आली वय तुला.....ए" असं म्हणून तो जोरात ओरडला आणि शाळा सुटल्याची घंटा झाली. पोरांचा गलका ऐकू येऊ लागला. शेळीवाला तोंडातल्या तोंडात शिवी हसडून पुढं गेला. एक कोकरू त्या लेंगावाल्याजवळ येऊन त्याच्या मातीत पडलेल्या हाताचा वास घेऊ लागलं. मग लेंगावाला डोळे किलकिले करून पाहू लागला.