१.शेवटचा तास..
शेवटचा तास होता. पोरांना ओरडून ओरडून सरांनी गप्प बसवलं होतं. सर खुर्चीत पाय लांब पसरून रेलून निवांत पेनने कान टोकरत बसले होते. ते कान टोकरनं त्यांना अत्यंत सुखावह वाटत असल्याचे भाव त्यांच्या चेहऱ्यावर पसरले होते. त्यांचे डोळे या प्रक्रियेच्या आनंदामुळे मिटले गेले होते. पहिल्या बकवरची पोर शांत असतात असं पूर्वी म्हटलं जाई. या वर्गातल्या सरांसमोरच्या पहिल्या बाकावर तिघ बसली होती. त्यातला एकजण वर्गातल्या कोपऱ्यात असलेलं कोळ्याच जाळ पाहत बसला होता. जाळं पाहताना त्याचं तोंड नकळत उघडलं होतं. त्या बाकावरील उरलेली दोघ सरांकडं पाहून एकमेकांच्या कानात काहीतरी बोलून तोंड दाबून हसू आवरत होती. मग मधल्यानं कोळ्याच्या जाळ्याकडं बघत बसलेल्याकडं पाहिलं. आणि त्याच्या उघडलेल्या तोंडात पेन्सिल टाकली. तशी ती दोघ पुन्हा तोंड दाबून हसू रोखू लागली. कोळीजाळंबघ्या मुलानं रागानं आणि प्रतिक्षिप्त क्रियेत झटकल्यासारखी पेन्सिल तोंडातून फेकून दिली ती सरांच्या बाजूला जाऊन पडली. किंचित आवाज झाला. सरांनी डोळे उघडल्यासारखे करून पुन्हा झाकले. मग मधल्याने जाळंबघ्या मित्राच्या खांद्यावर हात टाकून त्याचा राग घालवण्याचा प्रयत्न केला. आणि त्याच्या कानात हसू दाबत काहीतरी सांगितलं. तसा तो जाळीबघ्या हसू दाबण्याचा नादात जोरातच हसला. मग बाजूचे दोघेपण हसले. मग सगळा वर्ग हसला. दरम्यान सर दचकून जागे झाले. तपासाअंती बाजूच्या बाकवरील मुलींची साक्ष विचारात घेऊन सरांनी पुढच्या बाकावरील तिघांना दातओठ खात पाचपाच छड्या दिल्या. आयायायाया हा शब्द वेगवेगळ्या प्रकारात तिघांनी ओरडत हात झटकला.
२. लेंगावाला - शेळीवाला.
मुलांच्या हसण्याचा आवाज ऐकून वर्गाच्या खिडकीवर बसलेली साळुंखी उडून गुलमोहराच्या झाडावर जाऊन बसली. झाड शाळेमागच्या मारुतीच्या देवळाजवळ होतं. झाडाखाली दुपारपासून पांढरा लेंगा सदरा घातलेला माणूस अस्ताव्यस्त पडला होता. कपडे मातीत लोळल्यान मळले होते. बाजूला सायकल पडली होती. सायकलला अडकवलेली पोत्याची पिशवी खाली पडली होती, मोकळीक होती. गावातच बनवून घेतलेली जाड लेदरची चप्पल एका पायातून पडली होती, दुसऱ्या पायात अर्धी अडकली होती. त्याचा तोंडावर माशा बसत होत्या. चरायला नेलेल्या शेळ्या माघारी घेऊन येणारा दुसरा माणूस गुलमोहराजवळ आला. त्यानं डोक्यावर फाटक कापड कसतरी गुंडाळल होतं. दोन्ही हाताचे कोपर मागे घेऊन त्यात लांब काठी अडकवली होती. अंगात जुना मळका सदरा होता आणि काळी जुनी, फडायला काढलेली आपरी पॅन्ट होती. पायात जाड गावातच बनवून घेतलेल्या वहाणा होत्या. ओठांखाली तंबाखू चघळत खुरटी वाढलेली दाढी खाजवत तो शेळीवला त्या पसरलेल्या लेंगावाल्याजवळ आला. हातातली काठी त्या पसरलेल्या लेंगावाल्याच्या पाठीवर हलकेच आपटत तो तंबाखूची पिंक टाकत ओरडला ," आरं उट की लका, दिस मावळाय आला की....आयला शेरड रानात न्हेताना जी उताणा पडलाय...आजून सूद नाय आली वय तुला.....ए" असं म्हणून तो जोरात ओरडला आणि शाळा सुटल्याची घंटा झाली. पोरांचा गलका ऐकू येऊ लागला. शेळीवाला तोंडातल्या तोंडात शिवी हसडून पुढं गेला. एक कोकरू त्या लेंगावाल्याजवळ येऊन त्याच्या मातीत पडलेल्या हाताचा वास घेऊ लागलं. मग लेंगावाला डोळे किलकिले करून पाहू लागला.
No comments:
Post a Comment